Protestantse Gemeente te Oss, Paaskerk

 

Toen jij mij vroeg tijdens een bijeenkomst van de PCOB of ik wilde meedoen met de volgende geloofsklik, dacht ik in eerste instantie: Oei! Wil ik dat wel? Ik zei dan ook dat ik daar eerst wel even over wilde nadenken. Niet dat ik bang ben om mijn mening te ventileren, maar meer in het besef ‘voegt het iets toe?’. Is het wel zinnig om mijn gevoelens weer te geven ten overstaan van een zo’n divers denkende gemeenschap als bij ons in de kerk. En tevens de gedachte dat het geloven (en daarbij zitten wij denk ik wel op dezelfde lijn), helemaal niet meer zo vanzelfsprekend en eensluidend is als wij vroeger voorgeschoteld kregen! Jouw vraag was dus niet zo eenvoudig en zette mij dan ook weer eens stevig aan het denken. En je voegde er nog als motief aan toe: ‘Ik ken jou als iemand die er niet omheen draait en zegt wat hij denkt!’ Ik weet dat ik soms vrij direct ben, dat kan je als positief zien, maar het kan ook negatief werken bij mensen die dat niet begrijpen. Ik heb dus geleerd, daar toch voorzichtig mee om te gaan!

 

Terug naar het onderwerp:

Ik ben in 1939 geboren in Amsterdam Noord, en wij waren thuis Nederlands hervormd. Mijn vader was naast zijn werk op de scheepsbouw koster van de kerk (je ziet het, hè, jong geleerd…) en mij moeder hield die schoon. En ik…ik speelde op de preekstoel!

Na de hongerwinter (waarvan ik mij nog duidelijk de aardappelschillensoep, de razzia’s en de tochten van mijn vader herinner, op zoek in de kop van Noord-Holland met een handkar, om eten te bemachtigen voor ons gezin), verhuisden wij naar Amsterdam Oost. Ik belandde in een sanatorium in Harderwijk, vanwege opgelopen pleuritis in de hongerwinter. Ik was pas zes jaar. Er kwam weinig bezoek want er was bijna geen openbaar vervoer…maar de Heer waakte over mij en dat voelde goed. En ik herinnerde mij de muziek van thuis, dat was voor mij mijn moeder, die altijd zong. Vaak liederen van Johannes de Heer. (De afgelopen week is dhr. Van Dijk begraven en tijdens de afscheidsdienst zongen wij die liederen weer...ik schoot vol!) Het geloof en het vertrouwen dat je als kind beleeft is mooi. Dat wordt later anders, jammer!

Terug in Amsterdam ging ik naar de christelijke lagere school en die waren er veel in die tijd. Iedere week moesten wij een psalm leren, ik ken er nog tientallen uit het hoofd. Mijn ouders waren intussen gereformeerd geworden. Dat Amsterdam Oost is een goede zet geweest, en die gereformeerde kerk ook, want op een instuif van die kerk zag ik Yke. Ik was zestien en zij een halfjaar jonger en op slag sloeg de vonk over, van beide zijden en hij is nooit meer gedoofd! Samen belijdenis gedaan, getrouwd en vanwege een ‘baan met huis’ verkast naar Oss! Het was 1961 dus we zijn nu vijftig jaar hier, hebben drie kinderen die gelukkig getrouwd zijn en zes kleinkinderen hebben voortgebracht. Wat een geluk, we genieten er ongehoord van.

Maar het leven heeft ook andere kant en geloof me, ook daar kom je niet zonder problemen aan voorbij! ‘Ieder huisje heeft z’n kruisje’, dat geldt ook voor ons. Wij hebben het leven doorleefd met al z’n ups en downs en dat kan ook een wissel trekken op het leven. Dan denk je soms ‘Waarom God?’ Er gebeuren dingen in de wereld waarbij je denkt ‘Waar ben je nu?’ Daar kun je het behoorlijk moeilijk mee hebben! Maar soms, op enig moment, word je tot tranen toe bewogen en dan voel je het weer: ik hoor erbij, wij mogen erbij horen, ondanks alles! Dat gebeurt op momenten dat je het niet verwacht, of bij gebeurtenissen die erg ingrijpend zijn in je leven. Het klinkt, zoals ik het nu vertel, een beetje zweverig en zo ben ik niet, maar het is wel waardevol!

 

Geloven is in mijn beleving: samen onderweg zijn in het besef dat wij hier zijn om van deze aarde iets goeds te maken, in de geest van Christus en met liefde voor de medemens, dienend en actief bezig zijn!

Met de kerkelijke gemeenschap hier in Oss zijn wij zeer gelukkig. Ik ben altijd een groot voorstander geweest van samen op weg, en ook het samen doen lijkt mij een goede zaak! Vele handen maken licht werk en dat het veel voldoening geeft, weten wij uit ervaring. Het is goed om te zien hoeveel talent er wordt benut en dat is misschien een stimulans voor diegenen die nog twijfelen. Hopelijk mogen wij daar nog jaren van meegenieten.